Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

θέλω κι άλλα...


Κάθε φορά που δίνω κάτι στη μικρή μου, ζητάει κι άλλο.
Είτε αυτό είναι παιχνίδι, είτε γλυκό είτε οτιδήποτε.

Χτές της έδωσα ένα μπισκότο και μόλις το έπιασε στο χέρι της μου ζήτησε κι άλλο. όπως συνήθως...
πηγα να της πώ να μην ζητάει συνέχεια άλλο... πώς πρέπει να αρκείται στο ένα ή στα λίγα... πώς
πρέπει να λέει και ευχαριστώ που έχουμε αυτό το ένα γιατί υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν κανένα!!

Δεν της το είπα...
Κι αν αυτό το "θέλω κι άλλο" εξελιχθεί σε κάτι καλό;
Αν ζητάει περισσότερα σε όλη της τη ζωή;
Γιατί να την μάθω να μην θέλει πολλά; Γιατί να της στερήσω την δυνατότητα να έχει τα πάντα και να ζητάει τα πάντα;

Βέβαια έχουμε συζητήσει τους περιορισμούς του "θέλω κι άλλο"... αλλά δεν θέλω ποτέ να πάψει να ζητάει!!

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Ένα γράμμα στο γιατρό μου...




Ένα γράμμα στο γιατρό μου, πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου...

Αγαπητέ γιατρέ,

Σε λίγες μέρες θα φέρω στον κόσμο το αγέννητο παιδί μου. Θα αρχίσω να έχω συσπάσεις, θα πονάω και θα αδημονώ.

Θα φοβάμαι... και τώρα φοβάμαι...

Φοβάμαι για τη ζωή του παιδιού και για τη δική μου.

Ταυτό χρονα όμως νοιώθω δυνατή και σίγουρη πως μπορώ να τα καταφέρω. Το σώμα μου έχει φτιαχτεί έτσι ώστε να μπορώ να γεννήσω τα παιδιά μου. Η ψυχή μου είναι σμιλεμένη να αντέχει τον πόνο. Μπορώ να τα καταφέρω!

Αγαπητέ γιατρέ, απο σενα ζητώ να είσαι απλά δίπλα μου. Να με βοηθήσεις αν και όταν το χρειαστώ, ίσως να μου κρατήσεις το χέρι σε κάποιες στιγμές.

Το ξέρω πως η εκπαιδευσή σου δεν είναι τέτοια. Το ξέρω πως στο πανεπιστήμιο, αλλά και στα νοσοκομεία, έχεις μάθει να «ξεγεννάς» γυναίκες.

Εγώ όμως δεν θέλω να με «ξεγεννήσεις». Θέλω απλά να είσαι παρόν στον τοκετό μου και αν χρειαστεί να με βοηθήσεις. Θέλω να με κάνεις να νοιώσω ασφάλεια και σιγουριά, να εμπιστευτώ το σώμα μου και το μυαλό μου. Θέλω να με ενδυναμώσεις και όχι να με αποδυναμώσεις. Θέλω να γεννήσω το παιδί μου με αγάπη και σεβασμό.

Η ευθύνη του τοκετού, είναι δική μου. Αυτή τη μάχη, πρέπει μόνη να τη δώσω. Να πονέσω, να ματώσω και να βγω πιο δυνατή απο την εμπείρία αυτή. Δυνατή να αντέξω τη μητρότητα και τις ευθύνες που θα ακολουθήσουν. Δυνατή να θηλάσω και να μεγαλώσω το παιδί μου όταν εσύ δεν θα είσαι πια σε αυτό το δωμάτιο.

Αγαπητέ γιατρέ, το ξέρω πως έχεις μάθει να επεμβαίνεις, να κόβεις, να ράβεις, να βάζεις ενέσεις και ορούς. Θα σου ζητήσω όμως, όταν έρθει εκείνη η ώρα η ιερή για μένα, να βάλεις στην άκρη όλα όσα έχεις συνηθίσει να κάνεις και απλά να είσαι εκεί...

Να παρακολουθήσεις τον πόνο και την αγωνία μου, να με κρατήσεις ψηλά, να μου πείς πως μπορώ να τα καταφέρω.!

Δεν θέλω τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απο σενα. Να γίνεις μόνο δίχτυ προστασίας και αν χρειαστεί να πέσω, να με κρατήσεις σταθερά. Κλείνω τα μάτια και σε εμπιστευομαι. Κλείνω τα μάτια και ξέρω πως θα είσαι εκεί δίπλα μου. Θα σηκωθώ, θα κάνω αυτά τα πρώτα βήματα μόνη μου και θα γεννήσω το παιδί μου. Κράτα μου το χέρι... Δώσε μου κουράγιο και πιστεψε το γιατρέ.

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ!

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ!

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΕΡΩ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΧΩΡΙς ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ!

ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΗ!

ΕΙΜΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ! ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΟΦΟΡΕΙ, ΝΑ ΓΕΝΝΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΘΗΛΑΖΕΙ.



Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Δεν προλαβαίνω να νιώσω μοναξιά....


Δεν προλαβαίνω να νιώσω...
Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ...
Δεν προλαβαίνω να καταλάβω...

Ο καιρός περνάει... όλα γίνονται τόσο γρήγορα!! Πώς πέρασε άλλος ένας μήνας; ένας χρόνος....

Είχαμε πει θα είναι για λίγο... το λίγο έγινε πολύ και ακόμα τίποτα δεν άλλαξε!

Είπα θα περιμένω να αλλάξει... τίποτα δεν αλλάζει!

Δεν προλαβαίνω! Δεν προλαβαίνω να νιώσω θλίψη!!
Δεν προλαβαίνω! Δεν προλαβαίνω να νιώσω χαρά!
Τα συναισθήματά μου κλειδωμένα σε ένα συρτάρι με κοιτάνε από μακριά. Δεν προλαβαίνω τώρα!

Πρέπει να δουλέψω, να τρέξω, να μεγαλώσω τα παιδιά, να κάνω τα επόμενα παιδιά... Η ζωή μου... ζω τη ζωή μου χωρίς συναισθήματα...
Δεν προλαβαίνω να νιώσω!!

Πρέπει να χαμογελάω στους πελάτες... Πρέπει να χαμογελάω...
Χαρά... έτσι δεν λέγεται το συναίσθημα;

Πρέπει να δουλέψω, τα λεφτά δεν φτάνουν, τα έξοδα τρέχουν. Πρέπει να πάρω ρούχα στη μικρή... μεγαλώνει τόσο γρήγορα! Τα λεφτά δεν φτάνουν!
Απογοήτευση!
Έτσι δεν λέγεται το συναίσθημα;

ή μήπως απόγνωση;

Στο συρτάρι γρήγορα!!! Πρέπει να πάω στη δουλειά... Χαρά! Χαμόγελο!!

Δεν προλαβαίνω να νιώσω... Δεν έχω χρόνο!!






Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Γράμμα σ'ενα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ...



Αργότερα η φίλη μου με ξεμονάχιασε, και με τον τόνο κάποιου που υπενθυμίζει ένα σημαντικό ραντεβού, μού ανακοίνωσε ότι μίλησε με το γιατρό, που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να φύγεις από μόνο σου: αν δε σε αφαιρέσω, θα πεθάνω από σηψαιμία. Θα πρέπει να το πάρω απόφαση. Θα ήταν αδιανόητο να σκοτώσεις εσύ εμένα, για να αποκατασταθεί η ισορροπία.